In een eerdere bespreking van dit boek, dat bij vlagen geniaal is, gaf ik aan dat het me uiteindelijk toch een beetje teleurstelde. Je kunt dat hier teruglezen. Ik beloofde het boek nog een keer te lezen en er later op terug te komen. Dat doe ik in mijn boek Dansen op toekomstmuziek.
Er is een belangrijk punt van kritiek bij gekomen: omdat hij iets essentieels achterwege laat, is het betoog van Kingsnorth vatbaar voor een hele onfrisse wending (die hij beslist niet bedoelt), zeker in deze tijden van opkomend rechtsextremisme en neonazisme.
Daarnaast blijft de voornaamste reden van mijn lichte teleurstelling overeind staan: Kingsnorth reikt geen alternatief aan, geen groter spiritueel verhaal dat kan helpen om vorm te geven aan een nieuwe manier van leven.
In Dansen op toekomstmuziek ontvouw ik een narratief dat wellicht kan helpen. Het sluit in elk geval goed aan op het verhaal van Kingsnorth (én op zijn metafoor van de regendans). In dit blog vat ik de hoofdlijnen van dit theologische narratief samen aan de hand van drie hoofdmotieven: de dans van God, de dans van de schepping en de dans van de kerk.
















