Ik nam deel aan een retraite van de Keltisch-christelijke Northumbria Community en trok daarna naar Holy Island, het heilige eiland Lindisfarne. Wat brengt het me?
Terwijl in het westerse traditie van het christendom de nadruk al snel kwam te liggen op eeuwige redding voor de ziel, en op het woord en het denken, reikt de Keltisch-christelijke traditie van Ierland en Schotland (die buiten het Romeinse Rijk bleven, en dus - vanaf de 4e eeuw - ook buiten de kaders van de kerk van Rome) een spiritualiteit aan die holistisch is: het gaat om het leven hier en nu, als deel van de schepping en als schepsel onder de schepselen. Die aardse werkelijkheid is doortrokken van Gods aanwezigheid. Daarom is de schepping en al het leven heilig.
Afgelopen maart trok ik met twee vrienden langs de ruige westkust van Schotland, een perigrinatio inde voetsporen van de Ierse heilige Columba, langs heilige grotten en bronnen. Onze tocht liep uit op een retraite in Iona Abbey, de abdij die Columba in 563 stichtte op het heilige eiland Iona, tijdens het weekend van Palmpasen (op LinkedIn kun je een aantal posts vinden die ik hierover schreef). Ik ben een druïde voor Christus, zei Columba, en Jezus Christus is mijn aartsdruïde.
Nu, aan het begin van mijn sabbatical na mijn promotie, dompelde ik me opnieuw onder in de Keltische spiritualiteit van de Ieren en Schotten én de Angelen en Saksen van Northumbria.
Northumbria
De paganistische koning Oswald vond een veilig onderkomen in de abdijgemeenschap van Iona toen hij was verdreven uit Northumbria. Later nodigde hij de Ierse monniken van Iona uit om in Northumbria het evangelie te verkondigen. De heilige Aidan kwam naar Northumbria en stichtte een abdij op het eiland Lindisfarne (635).
Koning Oswald en Aidan trokken samen te voet door de omgeving en vertelden dorpelingen over het nieuwe geloof. Vanuit Lindisfarne verspreidde het zich uiteindelijk over heel Engeland. Maar ook staken de monniken de zee over en trokken rond door het land van Kelten en Germanen op het Europese vasteland - waaronder de Lage Landen.
Northumbria Community
Ik kijk dankbaar terug op een prachtige retraite bij de Northumbria Community in Nether Springs, met een reisgezelschap van De Pelgrimstocht. Volop stilte en ruimte voor eigen processen, weinig woorden en veel verbeelding & buiten zijn in de regen en de zon, op het weldadige ritme van de Keltische getijdengebeden.
'Give me a candle of the Spirit, O God, as I go into the deeps of my being.
Show me the hidden things, the creatures of my dreams, the storehouse of forgotten memories and hurts.
Take me down to the spring of my life, and tell me my nature and my name.
Give me freedom to grow, so that I may become that self, the seed of which You planted in me at my making.
Out of the depths I cry to You...'
Holy Island
Daarna reisde ik door naar het nabijgelegen Lindisfarne - Holy Island, zoals Lindisfarne sinds de dagenvan de heilige Aidan wordt genoemd. Het was een weldadig vervolg op de retraite bij de Northumbria Community. Holy Island wordt met recht een thin place genoemd in de Keltische spiritualiteit - een plaats in de schepping waar de sluier tussen deze wereld en de andere wereld dun is, waar het heilige zomaar ervaarbaar en tastbaar wordt.
Noem het ervaringen van het numineuze (Rudolf Otto, Tjeu van den Berk) - tussen grijze zeehonden, eidereenden en strandlopers, grauwe ganzen en scholeksters, velduilen en torenvalken, in de zilte lucht en het licht van de lage zon, op het ritme van eb en vloed en de getijdengebeden.
Lord, you are my island,
in your bosom I nest.
You are the calm of the sea,
in that peace I rest.
You are the waves on the shore's glistening stones,
their sound is my hymn.
You are the song of the birds,
their tune I sing.
You are the sea breaking on rock,
I praise you with the swell.
You are the ocean that laps my being,
In you I dwell.
Uit: Celtic Rhythms of Life. Daily Prayer from the Community of Aidan and Hilda.
Verkenning
In het verlengde van mijn promotieonderzoek richt ik mij de komende jaren op ecologische spiritualiteit, en dan met name op herwilderen en herinheemsen. Keltische spiritualiteit vormt hierbij een belangrijke bron.
Ik heb drie aandachtsgebieden:
1) Ecologische spiritualiteit in een postseculiere samenleving (wortelen in praktijken)
2) Inheemse prechristelijke en vroegchristelijke spiritualiteit in de Lage Landen (wortelen in het verleden)
3) Ecologie van rewilding, natuurcursussen en -excursies (wortelen in het landschap).
Zoals ik elders heb gezegd: ik hou enorm van boeken en oude spirituele tradities, maar het meeste leer ik in de bossen, in de weilanden en langs oevers, in een aanraking en door verwondering. Voor de Keltische monniken waren beide dimensies onlosmakelijk verbonden: het bestuderen van boeken en rondzwerven in de natuur, in alles ontvankelijk voor de heilige aanwezigheid van de Geest van het leven. Veni, Creator Spiritus.



Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.